ساعت  9 شب روز 5 شنبه  21 اردیبهشت رسیدیم تهران. طبق معمول ترافیک بود.   نمایشگاه گل که تو بوستان گفتگو دایر بود، مزید بر علت شد و بار ترافیک غیر قابل تحمل بود. همسرم با دسته گلی به استقبالم اومد. هیچ یک از همسران همسفرانم چنین نکردند. برای همین چیزهاست که می گم همسرم بی نظیر است.

خیلی خوش گذشت. جای همتون سبز بود. هوا عالی بود. هر شب بعد از شام می رفتیم کنار ساحل. دو سه ساعتی قدم می زدیم و از هر دری می گفتیم. گاهی هم  تو الاچیق ها که همشون مفروش بودن می نشستیم از اجیل یا میوه هایی که با خودمون می بردیم می خوردیم.

اولین بار بود که با همسفرانم همسفر شده بودم. جالب بود هر کدوممون با دیگری فرق داشت اما همه سعی می کردین خودشونو با بقیه وفق بدن.

شبها هوا عالی بود. مخصوصا که با باد ملایمی همراه بود. صبح ها هم خنک بود اما سر ظهر کمی گرم می شد.

عادت نداشتم که ساعت 2 نصفه شب بخوابم اما از انجایی که هم اتاقیهام عادت داشتن به دیر خوابیدن، ناچار بودم با اونا همرنگ باشم. اینه که با وجودیکه سه روزه اومدم خونه اما هنوز نتونستم کسری خوابم رو جبران کنم.

هر روز 2 تا 3 ساعت در دو نوبت صبح و عصر داوری داشتیم. خیلی مفید بود.  چیزهای جدیدی یاد گرفتم.

چیزی که بیشتر از همه منو راضی می کرد این بود که سر داروی که باهاش بودم از بهترینهای این رشته بود.

یه روز صبح بعد از نماز رفتم تا طلوع افتاب رو از ساحل تماشا کنم. ولی موفق نشدم. صیادی که اونجا بود گفت 15 دقیقه دیر اومدی. خیلی حیف شد.

راستی روزتون مبارک.

 کادوهای خوبی از همسر و بچه ها و برادرم دریـــــــــافت کردم.

وقت کنم ازشون عکس میندازم تا ببینید.

و حالا دو تا عکس از ساحل بابلسر:

خدا بخواد فردا صبح می ریم بابلسر. یه دو روز می مونیم و بر می گردیم. 

تو ماه اردیبهشت سفر می چسبه. هوا نه گرمه نه سرد.

شهادت حضرت فاطمه رو به همه شما دوستداران ان بانوی بزرگوار تسلیت می گم.

منو  یادتون نره که دعا کنید.